Z całego serca pragnę wyrazić najgłębszą wdzięczność wszystkim Pracownikom Domu Seniora, którzy otoczyli mojego Tatę troskliwą opieką w najtrudniejszym dla nas czasie. To był dla naszej rodziny moment próby, moment, w którym przyszłość wydawała się niepewna, a nadzieja krucha. Dzięki Państwa zaangażowaniu, profesjonalizmowi i przede wszystkim ludzkiemu ciepłu, ten trudny czas stał się drogą powrotu do sprawności i wiary w lepsze jutro. Szczególne słowa podziękowania kieruję do wszystkich opiekunów medycznych oraz pań pielęgniarek. To Państwo każdego dnia, od rana do nocy, z cierpliwością i uśmiechem pomagali Tacie w najprostszych, a zarazem najtrudniejszych czynnościach. Państwa delikatność, spokój i wyrozumiałość sprawiły, że Tata nigdy nie czuł się ciężarem. Zamiast tego czuł się człowiekiem, o którego warto walczyć. Dziękuję za każdą podaną szklankę wody, za każde słowo otuchy, za każdą chwilę, gdy byliście Państwo obok, gdy było ciężko. Wasza praca to nie tylko wykonywanie obowiązków – to misja pełna serca, którą widać w każdym geście. Największe podziękowania kieruję jednak do pana Dominika, rehabilitanta, który stał się dla mojego Taty nie tylko terapeutą, ale i przewodnikiem na drodze do powrotu do zdrowia. Panie Dominiku, dziękuję za to, że od pierwszego dnia nie pozwolił Pan Tacie uwierzyć, że jest już za późno. Dziękuję za cierpliwość, gdy każdy ruch sprawiał ból, za wiarę, gdy sam Tata już jej nie miał. To dzięki Pana uporowi, wiedzy i niesamowitej motywacji, zaledwie miesiąc po przebytym udarze, Tata postawił swoje pierwsze kroki. To był cud, który wydarzył się na Państwa sali rehabilitacyjnej. Pamiętam łzy w oczach całej naszej rodziny, gdy zobaczyłam, jak stawia ten jeden, niepewny, ale jakże wielki krok. To był krok ku normalności, krok ku życiu. Pan ten krok wywalczył. Wiem, jak ciężka i odpowiedzialna jest praca rehabilitanta. Wymaga nie tylko ogromnej wiedzy medycznej, ale też psychologa, motywatora i czasem przyjaciela. Pan Dominik ma w sobie wszystkie te cechy. Dziękuję, że potrafił Pan zamienić żmudne ćwiczenia w wyzwanie, a zmęczenie w satysfakcję z każdego, nawet najmniejszego postępu. Dzięki Panu Tata odzyskał nie tylkol wiarę we własne siły ale też pokazał mu Pan, że po upadku można się podnieść. Że udar to nie wyrok, tylko początek nowej, trudnej, ale możliwej do przejścia drogi. Wszystkim Państwu dziękuję za stworzenie miejsca, które nie jest tylko ośrodkiem opieki. Stworzyli Państwo dom, w którym człowiek chory i słaby odzyskuje godność. Dom, w którym personel nie patrzy na pacjenta przez pryzmat medycznych kart, ale widzi w nim drugiego człowieka. To bezcenne i tego nie da się zmierzyć żadnymi statystykami. Słowa są zbyt małe, by wyrazić to, co czujemy. Ale proszę przyjąć to podziękowanie jako wyraz naszej ogromnej wdzięczności, szacunku i podziwu. Dziękuję, że byliście Państwo z nami, gdy najbardziej tego potrzebowaliśmy. Z wyrazami szacunku i wdzięczności, rodzina.